مقالات

به همان میزان که ایجاد یک برند جذاب از شهر می تواند موضوعی مهم و موثر در رشد جایگاه شهر باشد به همان میزان می تواند با اعمال برنامه های تک بعدی و توجه نکردن به سایر اجزای شهر باعث تخریب مزایای رقابتی ذاتی شهر شود و هویت آن را تضعیف کند.
این متن برآیندی از مجموعه فعالیت ها و پژوهش های میدانی، سفر به چند شهر مختلف و مطالعاتی است که در دو سال گذشته انجام شده است و نتیجه گیری مقطعی از همراهی و مباحثه با گروه های مختلف دینفعان حوزه شهری است که در این مدت از نزدیک در جریان فعالیت هایشان قرار داشته ام. از شهروندان و گروه های مرجع اجتماعی تا کارگزاران و مدیران شهر، از صاحبان سرمایه تا گردشگران و...
در سال‌های اخیر صنعت گردشگری با این استدال که هر گردشگر معادل 30 بشکه نفت درآمد ارزی به کشور وارد می‌کند با اقبال زیادی روبه‌رو شده است. این اقبال با ساخت هتل‌ها و مراکز اقامتی، خرید هواپیما و بهبود راه‌ها به عنوان زیر ساخت تا معرفی ایران به عنوان یک کشور دارای جاذبه‌های گردشگری خودنمایی کرده است. اما موضوع اینجاست که ایران همیشه به عنوان یک کشور دارای جاذبه‌های تاریخی و طبیعی به جهان معرفی شده است و از طریق آن توانسته به درآمد 20 میلیونی در سال 95 دست یابد
گویی خواسته یا ناخواسته ایرانیان از ابتدا در هر بومی نکاتی برای عرضه و سوغاتی برای ارائه از خود ساخته اند و تلاش کرده اند خود را از دیگر بوم ها متفاوت سازند. نوا ، ادبیات، شعر، قصه ، ابزار و اشکال ، طعم و مزه و صنایع دستی هر چند با کارکردهایی مشابه دارند اما با متمایز ساختن ظاهر و درونمایه خود ، آن را متمایز و به گونه ای برند کرده اند.